Πως η κβάντωση του φωτός αποτρέπει την ''υπεριώδη καταστροφή'' και σώζει τη φυσική και τούς ...φυσικούς!

 Πολύ απλό...αγαπητέ Γουάτσον όπως θα έλεγε κι ο Σέρλοκ Χόλμς στον φίλο του! Λόγω του τύπου E=hf τα κβάντα υψηλής συχνότητας (υπεριώδες, ακτίνες Χ κ.λπ ) - τα οποία θα κυριαρχούσαν στο εκπεμπόμενο φάσμα ενός θερμού σώματος αν ίσχυε η κλασική φυσική (Δέστε σχετική ανάρτηση του Γιάννη Καραδάμογλου για να αντιληφθείτε γιατι συμβαινει αυτό ) - θα είχαν πολλή μεγάλη ενέργεια και επομένως η παραγωγή τους θα ήταν αδύνατη για συνήθη πυρακτωμένα σώματα για τα οποία οι ανταλλασσόμενες ενέργειες κατα τις συγκρούσεις των ατόμων ή των μορίων του είναι το πολύ λίγα δέκατα του eV ενώ τα κβάντα του υπεριώδους έχουν ενέργειες της τάξης των μερικών eV και εκείνα των ακτίνων Χ αρκετές χιλιάδες eV.

 Και ο ρόλος της κβάντωσης είναι καίριος σ' αυτό τον συλλογισμό. Τα κβάντα υψηλής συχνότητας ( και άρα υψηλής ενέργειας ) δεν μπορούν να δημιουργηθούν βαθμιαία. Ή θα δημιουργηθούν δια μιάς ( αν τα συγκρουόμενα άτομα έχουν την απαιτούμενη κινητική ενέργεια ) ή δεν θα δημιουργηθούν καθόλου (αν δεν την έχουν ).

 Λόγω της κβάντωσης λοιπόν η ακατάσχετη αύξηση της ακτινοβολούμενης ενέργειας στις ψηλές συχνότητες ( αυτή είναι η υπεριώδης καταστροφή ) αποτρέπεται και χάρις σ' αυτό το είδος μας είναι σήμερα εδώ ( και κάνει ό,τι μπορεί για να...αυτοκαταστραφεί!!!)